Welkom!
Ik ben Nicky en ik ben obsessed met haar. Mijn haar, andermans haar (van ieuw – wat lelijk, tot wow – zo wil ik het ook), shampoos, conditioners, haarbanden, verven (in mijn geval, blonderen), (in)vlechten, opsteken, stijlen, krullen, zucht… Ja, ik ben obsessed.
Laat ik jullie een korte geschiedenis vertellen over mijn eigen haar. Het is sinds mijn twaalfde van schouderlang naar vrij lang via terug naar schouderlang gegaan tot waar ik nu ben: heerlijk lang, maar nog lang niet lang genoeg. Toen ik laatst, na een afschuwelijke dag toevallig in een ruit keek op het station, zag ik dat het inmiddels tot over de onderste rand van m’n bh was gegroeid. Daarna was het een ooit-afschuwelijke-dag-die-inmiddels-helemaal-perfect-geworden-was. I couldn’t have been any happier!
Was dit maar het eind van mijn korte geschiedenis… Je voelt ‘m al aankomen: nee, helaas. Waar het op mijn twaalfde begon met een paar blonde plukjes om mijn ooit blonde, maar nu donker geworden haar op te doffen, werd het al snel het begin van een verslavend verfspelletje. Na twee jaar blonde plukjes was ik helemaal into Ciara. En dus wilde ik mijn haar in de kleur van Ciara. Heel mooi bij Ciara, bij mij werd het… Oranje. En wat ik ook deed – donkerblond verven, lichtbruin verven, middenbruin verven, wat blonder verven – het bleef oranje. Ja, soms met een rood glansje erover, zodat ik niet helemaal op een wortel leek, maar daar eindigde het dan ook. Als ik het ooit aankan, zal ik jullie de foto’s laten zien. Nu nog niet.
Toen had ik het wondermiddel gevonden: zo’n donkerbruine verf, maar dan ook echt héél donkerbruin, dat het oranje bijna helemaal foetsie was. Nou was ook dit geen succes, want mijn zeer blanke (zeg maar, lijkbleke) huidje zorgde ervoor dat deze combinatie vrij spooky was.
Hebben jullie er al genoeg van? Hou jezelf maar voor dat je ooit de foto’s te zien krijgt, dat moet een hoop goed kunnen maken.
Hierna vond ik een goede kapper die mijn haar bruin maakte, met blonde plukjes erin. Zo werd mijn haar steeds blonder en blonder, totdat… ik besloot het zelf thuis blond te maken. Met als gevolg dat ik een soort bloempot van blond op mijn hoofd had, en dat het haar wat eronder bungelde toch nog erg bruin bleek te zijn. Oftewel, weer een nieuwe lading bruin erover heen en opnieuw beginnen. Ik hoef jullie natuurlijk niet te vertellen dat dat nog twee keer gebeurde, die moeten jullie onderhand toch al aan voelen komen.
MAAR! Sinds 2,5 jaar is het dan eindelijk blond. En zowaar, het gaat goed. Afgezien van het feit dat mijn haar er enorm droog van wordt en dood van gaat, ben ik er heel blij mee. En afgezien van de drie keer dat ik een pony heb laten knippen (‘ik denk echt dat ik een pony-meisje ben, knip maar een pony’ en dan een minuut later tot de conclusie komen dat ik GEEN pony-meisje ben. En dat drie keer) zijn er geen drastische veranderingen geweest.
En waar geen drastische veranderingen zijn, wordt het soms een beetje saai. Maar daar zijn gelukkig veel, heel veel dingen op bedacht. Ik zeg: krultangen, stijltangen, vlechtwerk, opsteekwerk, haarbanden, verschillende shampoos voor verschillende resultaten… Ik kan mijn geluk niet op. En dat geluk ga ik nu met jullie delen. Ik zal jullie al mijn tips en tricks vertellen. Van hoe je je haar het snelst kunt krullen, hoe je het op kunt steken á la Serena van der Woodsen, tot welke shampoo je het best kunt gebruiken bij jouw haar. Follow me!
